روش برداشت از قرآن

روش برداشت از قرآن

هر کسی برای استفاده از قرآن راهی در پيش گرفته و از آن برداشتی دارد و برای اين برداشت هم دليلی ساخته و دستاويزی گرفته. ناچار تمام اين گفته های مختلف و تمام اين برداشت های گوناگون نمی توانند مقصود قرآن باشند، چون حقيقت ها با هم اختلافی ندارند و ناچار بهره برداری از قرآن به اين گونه نمی تواند باشد و هر کس نمی تواند در آن، اين گونه آزاد و رها، رفت و آمد کند، چون حقيقت دستاويز باطل ها نمی گردد. به دنبال اين حقيقت ها و اين واقعيت ها، ناگزيريم که برای برداشت ها، حدودی بگذاريم و برداشت ها را محدود کنيم. در اين هنگام است که با اين اشکال و تناقض روبرو می شويم که مگر قرآن، کتاب مردم و زبان مردم و برای تدبر و بررسی مردم نيست؟! و مگر قرآن کتاب صداقت نيست؟!

در اين کتاب که به قلم استاد علی صفایی حائری به رشته تحریر درآمده است، سعی شده تا با ارائه نمونه هايی از طرح سوال، راه برداشت از قرآن مشخص شود. در اين کتاب، ابتدا توضيحی از کلمه های تفسير، ترجمه، روح، نور، ظهر، بطن، تاويل و تنزيل داده شده و حدود هر يک مشخص گرديده، سپس برای رسيدن به تفسير و روح و نور قرآن، از راه ها و اصولی سخن رفته است.

اصولاً مطالعه هر کتاب، مادام که با طرح سؤال ها همراه نباشد بهره نمی دهد و خواننده به سادگی از جواب ها و اشاره ها و نکته ها می گذرد و آن ها را نمی یابد و در خونش نمی نشیند.

شنیده ایم که از قرآن نمی توان به تنهایی بهره گرفت و نمی توان با آن راه رفت. پس این کتاب چگونه کتاب مردم است؟ چگونه کتاب تدبر است؟ چگونه به زبان مردم است که نمی فهمندش و در زیر بارش خمیده می شوند تا از خیرش می گذرند؟

و این نه فقط فریادی از گلویی که فریاد نسل ماست، نسلی که به قرآن رو آورده اما راه را نمی داند، گرفتار تناقض است و راه حلی می جوید.

در کتاب های «روش برداشت از قرآن» و «تطهیر با جاری قرآن» با نمونه هایی از طرح سؤال، راه برداشت از قرآن مشخص می شود و توضیحاتی از کلمه های تفسیر، ترجمه، روح، نور، تأویل و تنزیل داده شده و برای رسیدن به آن ها از راه ها و اصولی سخن رفته است.